Op de donderdag kan ik af en toe de aandrang niet weerstaan om even de kantine binnen te wippen. Zo ook de donderdag voordat we in en tegen Lienden moesten voetballen. Ik liep zo rond half tien zonder jas het sportpark op, om een biertje te drinken en de sfeer te proeven in onze kantine. Toch was het geen normale gang richting de bar. Rond die tijd lopen de spelers keurig gedoucht ook richting de kantine om zich vervolgens te laven aan de maaltijd die vrijwilligers hebben bereid. Niet deze keer.

De spelers zaten nu aan de zijkant van het door sommigen vervloekte kunstgras. Gezellig in een cirkel een kratje in het midden, waar kom je dat in de tweede divisie tegen? Ik durf daar geen uitspraak over te doen maar ik denk niet dat dit een veel gezien tafereel is na de training op dit niveau. Het geeft aan dat wij geen “normale” club zijn op het hoogste amateur niveau. Deze saamhorigheid is bijzonder en moeten we koesteren; dit is nl de basis van succes

Zelfs in Lienden zag ik na de wedstrijd op de sociale media de spelers nog buiten zitten met een kratje. Een opvallend detail, althans voor mij, was dat Kevin Vink een biertje een de hand had. Nog nooit gezien! Ik zie hem meestal met een blikje. Kevin, een voorbeeld voor velen in een seizoen dat hij zich waarschijnlijk anders had voorgesteld. Zo ik vond het jammer dat hij een aanval, waarbij een ander voorbeeld van clubliefde, Niels Redert, de bal voor de voeten van Kevin terugkopte, net niet kon afronden. Dat was mooi geweest voor hem en voor het team.

Maar het allermooiste bericht kreeg ik via twitter binnen. Ik zat op een verjaardag, ik bracht namelijk een offer, het familieleven vraagt daar soms om. Dat betekent dus teletekst en twitter om toch iets mee te krijgen van de match. Ik las dat we aan het eind van de wedstrijd met 10 eigen jongens op het veld stonden. Ik deelde die mare direct met enkele aanwezigen die een meer blauw witte achtergrond hebben. Het vervult mij met enige trots, een woord dat ik zelden gebruik. De beleidmakers binnen de club, die ooit voor het huidige concept kozen, verdienen alle lof; een beleidsvoornemen dat ook nog voor 100% uitkomt. Rutte kan er een voorbeeld aan nemen.

Of we dit in lengte van jaren op het huidige niveau vol kunnen houden, zal de tijd leren. De tijd heeft in ieder geval geleerd dat het opentrekken van een blik spelers van buitenaf ook geen garantie voor succes is. Sterker nog zo af en eist het zijn Tol(let op de kapitale T) en zie je een club afbrokkelen.

Dat zal bij ons zeker niet gebeuren als wij vasthouden aan onze filosofie.

Aad Solleveld, uw speaker