SINDS 1918

Column Aad Solleveld: ”Wij zijn een anomalie”

//Column Aad Solleveld: ”Wij zijn een anomalie”

Column Aad Solleveld: ”Wij zijn een anomalie”

Voor mij begon het seizoen 2018 – 2019 op dinsdag 7 augustus des ochtends om 9.35 met een Pingeltje van mijn IPhone. Een Appje van onze nieuwe perschef Jesse Lub. Doordat ik een kilometer of dertig onder Orleans reed en je ook in Frankrijk niet met de telefoon in de hand mag rijden kon ik niet eerder dan 11.50 antwoorden op de vraag van Jesse. Jesse was op zoek naar de sleutel van het speakerhokje. Nu was de kans groot dat ik deze nog in bezit had maar die kans was zeker geen 100%.

Ik meende mij te herinneren dat ik de sleutel bij Frans had ingeleverd. Toch kwam Jesse om een uur of half zes mijn Excelsior sleutelbos halen toen ik bezig was de vakantiebagage op een voor Mrs S handige plaats te zetten. Helaas bleken er alleen sleutels van de kantine aan de bos te hangen, die ik nodig heb om te openen en af te sluiten als ik af en toe op woensdagavonden bardienst heb. Jesse zal dus nog even verder moeten zoeken.

Op deze dinsdag dat Excelsior oefende tegen Spijkenisse, een kapitaalkrachtige hoofdklasser met ambities, zag ik de tricolores voor het eerst. Dat wil zeggen de tweede helft. Op mijn vakantieadres las ik uiteraard het AD, je wilt toch op de hoogte blijven van het lokale gebeuren in en om Maassluis en in dier voege was ik op de hoogte van de eerste twee oefenpotjes van onze trots o.l.v de nieuwe trainer, die uiteraard nog zoekende is zoals ik begreep uit de summiere berichtgeving.

Dat wennen aan elkaar is tweerichtingsverkeer. De oude garde die de geschiedenis van Jeroen Rijsdijk met zich meedraagt, een trainer met een eigen visie, de nieuwe jongens die aan alles moeten wennen en er staan een aantal eigen jeugdspelers te trappelen. Te trappelen om de oude garde het vuur aan de schenen te leggen en hen op die manier te dwingen het beste uit zichzelf te halen en daarmee te laten zien dat het moment van het stokje overdragen nog niet gekomen is.

Een aantal nieuwe namen, die me nog niet erg bekend voorkomen en de bijpassende gezichten moet ik nog helder op het netvlies krijgen; ook voor mij is het wennen. Gelukkig stond Henk van de Burg naast me. Henk kent ze allemaal zodat ik ook een beeld kreeg van onze nieuwelingen. De vraag is of deze talentvolle jongens de stap kunnen maken naar het niveau van de tweede divisie, het verleden heeft geleerd dat dit slechts voor een enkeling direct lukt. Geduld is dan nodig en dat is tegenwoordig geen eigenschap die bij jeugdige voetballers in ruime mate aanwezig is.

Ik zag gisteren in de tweede helft aardige momenten voor het doel van een erg drukke doelman van Spijkenisse, als dit in mijn tijd gebeurt zou zijn bij Hoekse Boys zou ik vriendelijk doch dringend vragen aan de keeper of het wat minder kon maar de tijden zijn veranderd. Ook zag ik dat we soms kwetsbaar waren in de omschakeling. Van de nieuwe jongens zag ik aardige acties maar er moeten nog stapjes gezet worden want de verdedigers in de tweede divisie zijn anders dan die in de hoofdklasse.

We gaan het zien in de komende tijd maar het is goed te constateren dat de doorstroming vanuit de jeugd niet is opgedroogd want dat is onze enige mogelijkheid om goed mee te kunnen draaien in de tweede divisie want als je op de site van Voetbal op Zaterdag kijkt naar de mutaties per club dan zijn wij een anomalie op het hoogste amateurniveau.

2018-08-09T15:16:14+00:009 augustus 2018|Nieuws|
Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met onze cookies. OK!