Op het moment dat de zomer werkelijk doorzette en ik met enige moeite uit het zwarte gat, dat voetballoos tijdperk heet probeer te klimmen, fietste ik een ommetje met mevr. Solleveld. We passeerden de accommodatie aan de Lavendelstraat. Fietsen is voor ons helaas geen gedeelde passie; gelukkig is Excelsior Maassluis dat wel.

Daarom moest mevr. Solleveld bijna een traantje wegpinken bij de aanblik van ons hoofdveld. Het heilige gras was verdwenen. Er restte een troosteloze aanblik van hopen grond en ronkende, stinkende tractoren. Ik doe verwoedde pogingen om uit te leggen dat er kunstgras komt te liggen waarop het talent van onze jongens volledig tot wasdom komt. Ze gelooft er niets van: voetballen doe je op gras! Ze start een verhandeling over de overeenkomst tussen het WK en het vorige seizoen van Excelsior. Het net niet gevoel. In beide gevallen enigszins teleurstellend waarbij de doelstelling wel werd behaald maar de manier waarop; word je daar als speakervrouw warm of koud van? Het doel heiligt voor mevr. Solleveld niet altijd de middelen.

Het leek in de meeste gevallen wel aardig maar was het toch net niet. Excelsior leed ook aan dat syndroom, soms goed voetbal maar bij enige tegenwind was dat snel over en gingen de punten meestal naar de tegenstrever. Hoe goed de mannen hun best deden, mevr Solleveld vond het niet goed genoeg. Ja, zelfs voetbal zonder passie. “Dat deden jullie vroeger bij Hoekse Boys anders”. Dat was scherp opgemerkt van mijn gade. De kippenvelmomenten ontbraken en zelfs de trainerswissel, die mevr. Solleveld zowel wenselijk als noodzakelijk achtte, bleek geen Turning point.

Uiteindelijk kwam het goed. Trainer Nijssen kreeg de ploeg langzaam op de rails, de resultaten werden beter en op de momenten dat het er werkelijk omging stond de ploeg er. De trainer had de gevoelige snaar gevonden, de spelstijl aangepast, de poppetjes op de goede plaats gezet en het geloof in eigen kunnen in de hoofden van de spelers gezaaid. Daarom was er geen schokeffect na de trainerswissel. Zaaien kost tijd, oogsten ook.

Nu –na promotie- het nieuwe seizoen! Kunnen wij de lijn doortrekken? Mevr. Solleveld is wat sceptisch. Ze vindt de trainerstaf jong en hoe gaan die om met lastige jongens en tegenvallende resultaten, zo vraagt zij zich af. Ik vertel haar dat de hoofdmacht van Excelsior uit zeer getalenteerde jongemannen bestaat. De woorden lastig, puberaal, querulant of zelfs subversief, spelen totaal geen rol. Met deze ideale schoonzonen gaat het nieuwe trainersduo hun CV een extra dimensie geven. En als speaker hoor ik daar een beetje bij.

Ik kan haast niet wachten op de discussies over de prestaties van Excelsior aan de zondagse ontbijttafel. Een vrouw met voetbalverstand! Ze zijn schaars

We gaan een mooi seizoen tegemoet.

Aad Solleveld, uw speaker

© V.V. Excelsior Maassluis