Jarenlang heb ik bewonderend gekeken naar de club mensen die door sommigen oneerbiedig de vijfde colonne wordt genoemd. Het leek mij geweldig om deel uit te maken van een groep mensen die jarenlang met elkaar hebben gevoetbald. Lief en leed hebben gedeeld en daarna lid zijn gebleven van Excelsior en met enige trots de versierselen dragen die aangeven dat men al jarenlang een trouw lid en supporter is van de Rood Wit Blauwe brigade.

Of het Hans Jörgen Nicolai is met 25 jaar, Chiel Dubbeld met 50 jaar of Joop Bruijstens waar over wordt getwijfeld of hij dit jaar of in 2011 reeds 60 jaar de gang naar het sportpark maakt. Ik heb dat niet. Ik heb last van een breuk of een gat, het is maar hoe je het wil noemen. Bij je pensioen heet het pensioenbreuk, bij je AOW heet het AOWgat maar hoe het bij een voetbal/supporters carrière heet, dat weet ik niet maar het leed is er wel. Ik werd daarom blij verrast door een brief van onze secretaris met de mededeling dat ik 25 jaar lid ben van Excelsior en dat heugelijke feit wilde men niet ongemerkt voorbij laten gaan. Nou, ik ook niet.

Nu ben ik ook een jaartje of 25 lid geweest van Hoekse Boys, maar dat telt nu niet meer. De familiedag op 12 juni zou gebruikt worden om de jubilarissen in het zonnetje te zetten. Ik keek uit naar deze dag want ik had ook best trek in een lekker geroosterd stukje vlees. Helaas kreeg ik deze week op enigma@kabelfoon.nl een berichtje binnen dat het niet door zou gaan vanwege de verplichtingen van onze hoofdmacht. Hoe de secretaris mijn geheime E-mailadres te pakken heeft gekregen is mij een raadsel, in deze moderne tijd blijft maar weinig verborgen.

De teleurstelling was uiteraard zeer groot en het kostte een nachtje slapen voordat ik begreep dat het niet anders kan. Het eerste gaat voor, niets is belangrijker dan een eventuele promotie naar de hoofdklasse. Natuurlijk gaan er gedachten door mijn hoofd als : hadden we tijdens de competitie maar zo’n serie van 5 of 6 wedstrijden neergezet, dan waren we al weken geleden zeker geweest van een plaats in de hoofdklasse. Niels en Makkie hadden waarschijnlijk hun tweede tube met factor 25 al opengetrokken en zaten lekker in de zon op hun vakantieadres met een glaasje Cola in de hand. Piet Vis en Hans Pieters waren met een gerust hart afgereisd naar Frankrijk en ik, ik zou morgen “in het zonnetje gezet zijn” Het is niet anders en zelfs ik ben niet belangrijker dan de wedstrijd tegen DTS; dat speldje komt wel. Ik stap morgen in de auto en rijd naar Montfoort om samen met de vijfde colonne de mannen een hart onder riem te steken en met hen feest te vieren of een traantje weg te pinken.

Uiteindelijk komt alles goed, je moet soms jaren geduld hebben maar ooit krijg ik mijn zin. Jaren geleden stond ik in Alphen bij de beslissingswedstrijd tegen Beursbengels met een spandoek met de tekst: “Ik wil Vre(e)de” en wat lees ik nu op de site Barry de Vreede treedt toe tot de trainersstaf van A1. Barry is terug op het oude nest. Ik heb mijn zin! Dat wilde ik niet ongemerkt voorbij laten gaan.

Barry welkom terug, nu alleen nog even winnen van DTS.

Aad Solleveld, uw speaker

© V.V. Excelsior Maassluis