Het is eigenlijk doodzonde dat de natuur zoveel roet in het eten gooit. Deze zin geldt overigens niet voor allen. De één geniet van het weer en voor de ander kan het niet snel genoeg opzomeren. Ambivalent (als in tweeslachtig) is hier een moeilijk woord voor. Ik hoor: “waarom een moeilijk woord gebruiken als het ook gemakkelijk kan?”

Dat komt doordat mijn oudere collega’s en ik 1 keer in de week in het kader van “het moeilijke woord van de week” de jonge Rijkswaterstaters helpen met het verkrijgen van een vocabulaire waarmee je voor de dag kunt komen en vandaag was het weer zover. Op de een of andere manier wordt op school het uitbreiden van de woordenschat niet meer als een kerntaak gezien. Dat is jammer.

Doodzonde en meerduidig doordat de voetbalvelden nog immer verborgen liggen onder een zich regelmatig verversend pak sneeuw. De snijdende oostenwind nodigt trouwens ook niet uit tot het verwisselen van het burgerkloffie in het rood wit blauwe voetbaltenue. Het voetballen is onmogelijk en dat is tot op zekere hoogte een zegen: ik kijk liever in T-shirt en korte broek.

Doodzonde voor de vogels die het in deze barre tijden zo moeilijk hebben. Het besneeuwde veld is thans geen voedselbron voor de witte kwikstaart, de pestvogel en het goudhaantje. Ze doen hun best maar de slachtoffers zijn legio. Van de wildbeheerders, de voormalige jagers, mag ik ze overigens niet bijvoeren. De natuur moet zijn loop hebben! Slechts een enkele IJsvogel lijkt zich in zijn element te voelen.

Zelfs de ganzen trokken dit weekend verder richting Spanje. Ze vonden het hier blijkbaar te koud. Wellicht hadden ze gehoord dat het weer in de buurt van Torremolinos een stuk beter was. Gelukkig staat de kachel in de kantine hoog.

Maar wat nu? De jongens van ons eerste elftal willen natuurlijk aan de supporters tonen wat de waarde van het trainingskamp in de warme Spaanse zon is geweest. De gesprekken tussen spelers en trainer, de ogenschijnlijk speelse voelbalvormen in de zaal en op de goudgele stranden hebben niet voor niets plaatsgevonden. Daar gaan ze mee aan de slag in de echte praktijk. Onder de druk van de competitie en de nog altijd haalbare promotieplaats willen de matadoren het geleerde in de praktijk brengen.

En wij willen daarvan genieten!

In de marge van het trainingskamp is ook gewerkt aan een derde vaardigheid namelijk het pokeren. Zelf poker ik nooit, ik ben van de generatie die Klaverjaste in de tijden van ledigheid. In de spelersbus op weg naar uitwedstrijden of in de kantine na een training; altijd en overal.

De huidige generatie voetballers klaverjast niet, zij speelt poker. Dat is in tegenstelling tot klaverjassen geen spel dat door denkkracht tot een beter einde kan worden gebracht. Je krijgt wat kaarten, je ruilt eens wat en vervolgens kunt door een pokerface, door bluffen, je tegenstanders in verwarring proberen te brengen. Je sterker voordoen dan je bent. Zoiets als vogels doen als het warmer is tijdens het baltsgedrag.

Zou die vaardigheid, die uitstraling nu ook op het voetbalveld zichtbaar worden? Zo ja dan komt het goed. We moeten er nog even op wachten.

Aad Solleveld, uw speaker